Een man, een hond en eindeloze ruimtes

November. De dagen zijn korter geworden, de temperaturen beduidend lager. De novemberblues hangt in de lucht. Sociale contacten worden verkleind, restaurants en cafés blijven gesloten. Als je zoals ik in het land woont, dan zijn het ook de gesprekken tussen buren over het hek die minder frequent worden.

Avond - de mist kruipt uit de vallei
Avond - de mist kruipt uit de vallei

De kavels zijn vrij groot en de ruimtes tussen de woningen zijn royaal. Het kan gebeuren dat je dagenlang niemand ziet. Op een gegeven moment gaat het naar de stof. Het knaagt aan de psyche. Niet zozeer dat je in een restaurant moet eten. Of geen vrienden ontmoeten voor koffie.

Het is als lood in de lucht

Maar de situatie in principe. De eeuwige voorzichtigheid, het bewaren van afstanden. De discipline waarmee men hygiëneregels in acht neemt. Al voor zelfbescherming. Lockdown 1.0 was zelfs nog speelser. Een nieuwe ervaring vermengd met nieuwsgierigheid en wat avontuur.

Lockdown 2.0 is donkerder, moeilijker, zoals lood in de lucht en over het land. Dat heeft te maken met de komende winter, met de novemberblues, die men elk jaar min of meer heeft. Wat helpt is rennen. Ga de natuur in wanneer je maar kunt. Bij elk weer en ongeacht het tijdstip van de dag.

Frieda-hond met veiligheidsvest - voor het geval dat
Frida de hond met een veiligheidsvest - voor het geval dat

Ik hou van hardlopen in de vroege avond. Als de schemering valt, kruipt de mist uit de valleien. Het is de stille tijd. De meeste wandelaars zijn verdwenen en voelen zich thuis in hun warme appartementen. Dan heb je de wereld bijna voor jezelf. Een man, een hond en eindeloze ruimtes.

Verdrijf de novemberblues

Hardlopen helpt. Maak je hoofd leeg en breng de novemberblues recht. Onze tijd is allesbehalve gemakkelijk. Dat is duidelijk. Sociale contacten kunnen niet permanent worden verminderd. De mens is een kuddedier. Slechts weinigen kunnen alleen zijn met zichzelf.

Bovendien kunnen er economische angsten, zorgen over gezondheid en over vrienden en familie zijn. Op een gegeven moment betrap je jezelf erop dat je droomt van maskers en minimale afstanden 's nachts.

Er komt een auto uit de vallei - anders is het op dit moment van de dag eenzaam
Er komt een auto uit de vallei - anders is het op dit moment van de dag eenzaam

Om door de tijd te komen, is het handig om te erkennen wat je hebt. Bijna iedereen heeft donkere momenten in het leven gehad die moeilijker waren dan wat we vandaag moeten doormaken. De persoonlijke uitdagingen, het gevoel op de rand te staan.

Het was precies 10 jaar geleden dat ik zo'n moment had. Ik was in het ziekenhuis. Een grote operatie achter me, een uitgebreide beproeving voor me. Geen geweldige vooruitzichten. In combinatie met een gevoel van hulpeloosheid en machteloosheid. 'S Morgens, toen de dag langzaam de nacht verdreef, kon ik vanuit mijn bed op het dak van het gebouw aan de overkant naar arbeiders kijken.

November - eenzaamheid - vrijheid
November - eenzaamheid - vrijheid

Het werd net donker toen ze er al waren. Het was koud buiten, het was tochtig. November in Oberfranken, dat moeilijker en ruiger is dan op de klimatologisch verwoeste Lower Main. De arbeiders, waarschijnlijk afkomstig uit de Balkan of uit oostelijke staten, renoveerden het tegenoverliggende dak. Een slopende baan en niet een die je echt wilt doen.

In die tijd was het voor mij de beste baan ter wereld. Omdat ik alles zou hebben gegeven als ik het station had kunnen verlaten en het oude, noodlijdende dak had kunnen opknappen.

En vandaag?

Nou, mijn privé-contacten zijn beperkt. Uit eten, vergaderen in de kroeg, koffie drinken. Alles is achterhaald. Maar ik ben vrij. Een man, een hond en eindeloze ruimtes. In de schemering in het land waar de vos en de haas welterusten zeggen.

En in die zin is dat verbazingwekkend goed.

5 gedachten over 'Een man, een hond en eindeloze ruimtes"

  • Provincie versus stad (@ Bergsaab),

    we mogen blij zijn dat er grote steden zijn en mensen die niet anders willen leven. Cultureel, wetenschappelijk en economisch zouden we alleen provinciaal zijn zonder grootstedelijke gebieden ...

    En in Duitsland met 233 inwoners per vierkante kilometer is het essentieel om mensen op elkaar te stapelen. Dat is slechts iets minder dan 4.292 vierkante meter per hoofd. Ken mensen die meer hebben. Puur privé.

    Het zijn de gestapelde stadsbewoners die ons ruimte laten voor alles wat we absoluut nodig hebben - of het nu infrastructuur, economie of natuur is. U kunt deze levensstijl persoonlijk afwijzen (dat doe ik ook), maar u moet er rekening mee houden dat de provincie waarin u woont, vrij dichtbevolkt zou zijn zonder de stad en de stedelingen en volledig verstoken van de natuur ...

    4
    1
  • Hi Tom,
    Heel mooie foto's, heel empathisch, positief sentimenteel, heel privé en toch
    iedereen kan zich ermee identificeren omdat ze iets soortgelijks hebben meegemaakt. Het helpt uit de
    Ervaar te weten dat het leven altijd verandert. Het helpt ook
    om kleine dingen weer te kunnen waarderen. Het helpt de mooie kant van de
    om een ​​vorig leven te herinneren.

  • Ja, na lang over de compacte stad te hebben verduisterd, leren we de voordelen van de provincie weer waarderen!

  • Gevoelig geschreven en consistente afbeeldingen!

    Ik woon een paar jaar in Afrika, Ghana en Kenia, soms best eenzaam, er was altijd een hond bij me!
    Zijn gewoon echte metgezellen.

    12
  • Hi Tom,
    goed dat we naar buiten kunnen gaan en daar kunnen rennen of wandelen! Ik wil niet in de bebouwde stad wonen. Ook de tijd zonder sociale contacten gaat voorbij!
    LG,
    Charles

    12

Reacties zijn gesloten.