Wanneer vreugde en verdriet dicht bij elkaar liggen (finale)

2 - Gedeeltelijk rapport van Matthias over de IntSAAB2019 in Nederland (Weerselo). Zondag hersteld van mijn gastro-intestinale griep dankzij medicijnen die ik altijd bij me heb tijdens het reizen. De zon schijnt, het hoort een mooie dag te worden. Ik kijk uit naar de markt voor grote onderdelen. Ik ben op zoek naar wat voor mijn cabriolet en mijn 9-5er en er is nog steeds de 9-3 TTiD mijn vrouw, die weer bij ons is gekomen. Daar zullen we zeker ook iets vinden.

De (koe) parkeerplaats vol
De (koe) parkeerplaats vol

De (koe) parkeerplaats voelt. Vanmorgen veel sneller dan gisteren. Veel van onze Nederlandse gastheren verschijnen met hun Saab. Geen wonder dat Holland een belangrijke markt was voor Saab met zoveel Saab-enthousiastelingen.

Ook op zondag kon er een prooi worden gemaakt. Uiteindelijk heb ik drie sets vloertapijten gekocht voor onze vloot. Bovendien, twee wieldoppen met Saab-logo voor de lichtmetalen velgen, T-shirts, stickers, enz. Een verkoper lijkt Wish te hebben gekocht en biedt nu sleutelhangers en emblemen een beetje duurder dan deze zijn beschikbaar in de online winkel van Wish of AliExpress.

Helaas vind ik niet wat ik eigenlijk zoek. Nou, het heeft geen haast. Misschien in de online shop van Wish?!

De ochtend loopt ten einde. De rangaankondigingen voor de mooiste voertuigen beginnen. De meeste Nederlandse voertuigen wat ik krijg. Hoe dan ook, ik heb al een prijs gewonnen in België en mijn aangepaste 900er is niet voor iedereen (vrouwen). Ik hou vooral van. Ik hoopte toch niets te winnen, ook al was de competitie in mijn categorie niet zo groot.

Ik zie mijn vrienden uit Zwitserland slechts af en toe van ver. Helaas nadert mijn terugreis. Het is bijna 800 km terug, zondag en vakantieseizoen. Nog een praatje op de parkeerplaats met een Duitse Saab-vriend over mijn Amerikaanse richtingaanwijzers op de auto, die hij net heeft gekocht stop gewoon zonder peren en perenhouders. Na een kleine demontage van de voorste knipperlichten op mijn auto, foto's en veel tips gaan we onze weg. Hij keerde terug naar Duitsland met zijn prooi en ik in mijn ondergang. Alleen weet ik er op dit moment niets van.

Bij mijn vertrek om half 12 in Weerselo tijdens de vergadering, wees niets op problemen. Eerst gingen we open door verschillende dorpen en Enschede richting snelweg. Mijn navigatie wilde me opnieuw "Vergackeiern"! Niet vandaag! Ik ben in een goed humeur en de zon schijnt. De kofferbak zit vol met mijn prooi en op maandag ben ik nog steeds vrij.

Vandaag op de snelweg A31 (zoals mij werd verteld, dit is de snelweg in het Friesenspitz) heeft het al aanzienlijk meer verkeer. Desondanks boek ik goede vooruitgang. Een beetje jam later richting Keulen, geen probleem. De auto loopt als een Zwitsers uurwerk. We zitten op de A3, die ik al onderweg wilde pakken, maar mijn Navi zou liever op de A45 gaan. Gewoon «Vergackeiern».

Kort na de snelwegafrit Neustadt / Wied heb ik mijn navigatiesysteem gecontroleerd. Iets meer dan 520 km thuis. Het is net voor drie uur. Mijn auto heeft misschien wat brandstof nodig en ik heb een grote koffie om te gaan. Starbucks is prima.

Kort gevuld met de goede dingen (102 oktober) en snel naar de parkeerplaats. Achteraf had ik mijn koffie moeten stoppen. Met een grote kop dampende koffie klim ik terug in mijn cabriolet. Nu mijn grootste probleem, waar moet ik heen met de grote mok. Mijn originele Saab-bekerhouder in de deur is te klein. Wat nu? Ik vind een oplossing met mijn tweede bekerhouder, die in mijn middenarmsteun is ingebouwd.

Goed, start auto.

Alleen de auto kan niet worden gestart.

Het contactslot geblokkeerd! Ik probeer alles. Schud, klop, verplaats voertuig, vloeken, zeuren de dubbele sleutel en zelfs de derde sleutel. De sleutel draait niet, wat ik ook doe. In wanhoop pak ik de helft van de koffer uit om bij mijn gereedschap te komen. Het idee, als ik op een bepaalde plaats kom, kan ik misschien de ontsteking uitbreiden en misschien het probleem oplossen. Dus ik verwijder de hele middenconsole. De buren van de parkeerplaats zien er een beetje geïrriteerd uit.

Ik hoop dat ze de politie niet bellen, ze kunnen me ook niet helpen.

Na een heel uur geef ik het op. Het wil niet en ik kan het niet meer. In de zinderende hitte ben ik kletsnat.

Blijft alleen over de roep om hulp bij de verzekering / pechhulp. Nu moet je weten dat ik een paar jaar geleden al met mijn familie en mijn 9-5 Aero in Tirol was gestrand. Op dat moment was het de generator die niet meer wilde werken. Dankzij mijn verzekering (naam noem ik niet, grote sponsor in de F1) was alles goed. Een goede verzekering is goud waard in dergelijke gevallen, hoewel het iets meer kan kosten dan een van de goedkope providers.

De bediende aan de andere kant nam de zaak vervolgens in handen. Na het telefoontje kreeg ik al snel het bericht (sms) dat de sleepdienst iets later zou aankomen, veel gaande, ik zou 2 uur moeten verwachten. Nou, ik heb koffie en als ik honger kreeg, zou er een Burger King zijn.

Eindelijk arriveerde de sleepwagen na 30 Min. Na een korte hick hack hoe de auto moet worden opgeladen, namelijk achteruit omdat de trekhaken aan de voorkant vanwege de conversie niet pasten (die denken zoiets). Dus de convertible werd nu achteruit geladen. Tegelijkertijd ontdeed de verf op de bodem van de spoiler van de vloer.

De bestuurder "nou dat gebeurt als je een auto laat zakken" Nou ja, het is niet van hem en het is al snel sluitingstijd. Als het een dure sportwagen was geweest, zou het met de kraan zijn belast.

Waarschijnlijk wel.

Omdat ze bij het lossen van de auto hun best deden en de resterende kleur van de spoilervoet nog steeds gelijkmaakten. Ik word slecht. Je doet tenslotte niet de helft! En ik heb zo ver mogelijk te steile hellingen vermeden.

Dan weer met de verzekeringstelefoon. Je organiseert het retourvervoer van de auto naar Zwitserland naar mijn garage. Daarnaast krijg ik een huurauto, betaald door de verzekering. Alleen het onderdeel bevindt zich op Europcar op de luchthaven van Keulen. Taxi nodig. Hoofd van het sleepkantoor regelt een taxi voor mij. Dit betaalt ook met terugwerkende kracht mijn verzekering. Bedankt verzekering. Met de taxi in Affentempo naar Keulen naar het vliegveld. Bestuurder wil weten waar daar? Verzekering stuurde me een sms: Keulen Airport, Europcar Terminal 2 niveau 0, aankomst. De taxichauffeur lijkt de plaats niet te kennen, wel, ik werk op een luchthaven, dus ik kan me voorstellen hoe het geheel eruit ziet en waar we naartoe moeten. Is bijna overal hetzelfde.

De bestuurder heeft geen plan. Ik moet hem door de rommel van het vliegveld leiden. Hij gooit me dan met mijn bagage naar de auto terug. Zeker niet de plaats waar ik heen moet.
Aankomst in taxistandplaats Terminal 2 zou voldoende zijn geweest. Ik sta nu met al mijn bagage die ik niet in één keer kan meenemen in de garage. Ga naar de taxistandplaats een kar, lift in de garage werkt niet, dus nogmaals op de trap naar de ondergrondse parkeergarage, pak bagage op. Trap weer op en Europcar wilde.

Gevonden in terminal 1. De Europcar-medewerker wacht al op me. Het is half 6 in de avond. Ik wilde eigenlijk luide Navi zijn om half 7 thuis. Toen ik vroeg welke terminal dit was, kreeg ik te horen dat deze terminal 2 was. OK, ik geef het op, hij moet het weten.

"Mijn" Hyundai I30
"Mijn" Hyundai I30

Mijn nieuwe voertuig voor de resterende 550 Km een ​​Hyundai i30. Ik weet het nog niet. Dat is iets met moderne auto's. Hij herkent tenminste meteen mijn mobiele telefoon. Goed, want er wordt voor muziek van mobiele telefoons gezorgd en ik kan ook in de auto telefoneren.

Alles ingepakt en weg gaan we. Mijn navigatiesysteem zegt waar doorheen. Ik ben nog nooit op de luchthaven van Keulen geweest. Snelweg gevonden, zelfs in de goede richting. Frankfurt ik kom eraan. Nu had ik zojuist de weg gevonden in de auto, van een 120-zone naar een 100-zone op een heuvel. (Collega uit Duitsland noemde me de duidelijk bekende Duitse automobilisten flitspaal, helaas ben ik de naam vergeten).

Helaas zag ik de tijdelijke reductie te laat, maar hoe beter de rode flits. Shit, ik mis dat gewoon. Past in de middag. Nou, er zijn nog een goede 450 km om naar huis te gaan. Nu nauwelijks terug op de A5-achterstand. Een ongeval en bouwplaatsen staan ​​op een rij. De aankomsttijd in de Navi blijft na middernacht bewegen. Waar ik kan en het weer meespeelt, rijd ik de i30 tot 170 km / u. Zoals ik later ontdekte, voor een 1300 Motörchen met 5 - 7 liter verbruik respectabel.

Dan vlak voordat de Zwitserse grens bij me opkomt gloeit een gedachte! Snelwegvignet voor Zwitserland. De auto heeft HH-registratie en is in zijn recente korte leven nog nooit in Zwitserland geweest. Bij de grensovergang na middernacht heeft het zeker geen slaperige douanebeambte, die mij er een heeft verkocht, dus mijn gedachten. Ik hoefde er nooit een te kopen aan de Zwitserse grens. Hier komt de laatste rustplaats in Duitsland. Walter Röhrl zou trots zijn geweest op mijn pitstop, ook al heb ik geen Porsche. Binnen 5 minuten ben ik weer in de trein naar Basel. Ga Korea, ga!

Aan de grens was niemand geïnteresseerd in de Zwitserduits of had ik een vignet. Hiervoor reed ik richting Oensingen de eerste onweersbui in met zware regen. Toen gingen ze uit elkaar tegen Bern. Dus weer snelheid gemaakt. Hier weet ik waar de Tempofallen staan. Hoe dan ook, de vaste. Het volgende probleem. Mijn jacht heeft vrijwel de tank van de i30 gespoeld. Het is nog steeds genoeg voor thuis. Yes! Bij mijn afrit ten zuiden van Bern in Rubigen staat een tank.
Restbereik in Rubigen bij de tank volgens boordcomputer 6 km. Precision landing. Had de resterende 10 km thuis bereikt. Een lange dag eindigde om half twaalf 2. Goed dat ik de maandag nog vrij heb genomen.

De auto werd 15 dagen na het incident bij de truckstop per vrachtwagen afgeleverd. Hij deelde de truck met een Zweedse VW Sharan. Waar moet hij heen? Bij toeval passeerde ik net mijn garage toen mijn lading werd gelost. Zie, mijn cabi werd door de vrachtwagen gereden. Hoe dat? Zit de ontsteking in de emmer?!

De monteurs van mijn garage hebben alles opnieuw opgebouwd en de ontsteking opnieuw gerepareerd. Het defect was de elektronische eenheid aan de onderkant van de ontsteking, die pas hing na een halve schroef op de ontsteking en waardoor de blokkering werd veroorzaakt. Niemand had dat nog gedaan.
Welnu, mijn cabriolet staat in mijn garage en wacht op beter weer. Nu heeft de auto dit najaar alleen nog bij de MfK (TÜV). Dan kunnen we zorgen voor verdere projecten. Zou niet alles moeten zijn.

4-gedachten ook "Wanneer vreugde en verdriet dicht bij elkaar liggen (finale)"

  • Hartelijk dank voor de veelzijdige en veelbewogen thriller. Het was me een genoegen.

    Beantwoorden
  • Wat een spannende tour! Je moet zenuwen hebben en laten zien! Hopelijk kostte de ongewenste foto toen niet veel meer. Passie die soms lijden veroorzaakt 🙂 Bedankt voor dit spannende rapport!

    Beantwoorden
  • Oh weia Matthias, hier schrijft de Amerikaanse Blinker-kennis van D, zo'n lage klap na een succesvolle ontmoeting heeft niemand nodig en is overbodig als struma. Tijdens het lezen kreeg ik zweet. Hopelijk zal de vreugde er weer tegen opwegen. Ik wens alle Saabisten een fijne advent en een glitchvrije 2020

    Beantwoorden
  • Geweldig geschreven, bedankt voor het leuke verhaal. De griffioen sticker vind ik bom! 🙂

    Beantwoorden

Schrijf een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.